Çocuk yetiştirirken en çok zorlanılan konulardan biri “sınır koymak”tır. Pek çok ebeveyn çocuk üzülmesin, ağlamasın ya da kendisinden uzaklaşmasın diye kurallarda geri adım atabiliyor. Oysa çocuk gelişiminde asıl ihtiyaç duyulan şey yalnızca sevgi değil; aynı zamanda güven veren, anlaşılır ve tutarlı sınırlardır. Çünkü çocuklar dünyayı yetişkinlerin koyduğu çerçeveler sayesinde anlamlandırır.
Bugün izin verilen bir davranışın ertesi gün yasaklanması, annenin “hayır” dediğine babanın “olur” demesi ya da çocuğun ağlayarak kuralları değiştirebildiğini öğrenmesi, çocukta belirsizlik yaratır. Bu belirsizlik zamanla öfke nöbetleri, kurallara direnç, kaygı ve davranış problemleri olarak karşımıza çıkabilir. Çocuk aslında sınırı bozmak için değil, sınırın gerçekten var olup olmadığını anlamak için yetişkini test eder. Bu nedenle tutarlılık, disiplinin sert yüzü değil; çocuğa verilen güven mesajıdır.
Tutarlı sınır koymak katı olmak anlamına gelmez. Çocuğun duygusunu anlamak, onu dinlemek ve ihtiyaçlarına göre esneklik göstermek elbette önemlidir. Ancak temel kuralların değişmemesi gerekir. “Vurmak kabul edilemez”, “uyku saati önemlidir” ya da “ekran süresi sınırlıdır” gibi mesajlar net olduğunda çocuk kendini daha güvende hisseder. Unutulmamalıdır ki çocuklar en çok her şeye izin veren değil, neyi neden yaptığını sakin ve kararlı şekilde gösteren yetişkinlerin yanında büyürken güçlenir.
Çocuklar mükemmel anne babaya değil, ne söylediği ve nasıl davrandığı öngörülebilen yetişkinlere ihtiyaç duyar. Kuralların sevgiyle, sakinlikle ve tutarlı biçimde uygulanması; çocuğun hem duygusal güvenliğini hem de kişilik gelişimini destekleyen en önemli adımlardan biridir.
