Basın mesleği, doğası gereği sınır tanımıyor. Savaşlar, krizler, uluslararası zirveler, afetler, diplomatik gelişmeler ve küresel toplantılar; gazetecilerin çoğu zaman ani, plansız ve hızlı şekilde yurt dışına çıkmasını zorunlu kılıyor. Ancak vize süreçleri, randevu süreleri ve bürokratik engeller, gazetecilerin sahaya ulaşmasını zorlaştırıyor. Haber çoğu zaman beklemiyor; ama gazeteci beklemek zorunda kalıyor.
İşte bu nedenle, bir yıldır bekleyen bu düzenlemenin artık Türkiye Büyük Millet Meclisi gündemine alınması sadece bir meslek talebi değil, kamunun doğru ve zamanında bilgi alma hakkının da bir gereği olarak görülüyor.
Neden Şimdi?
1. Gecikme, haberciliğin hızına aykırı
Dünya daha hızlı, krizler daha ani. Bir yıl önce gündeme gelen bu teklif, bugünün iletişim çağında artık “ertelenebilir” değil. Gazetecinin hızını kesen her bürokratik engel, toplumun bilgiye erişimini de yavaşlatıyor.
2. Tecrübe esas alınıyor, ayrıcalık değil
Teklif; herkes için değil, uzun yıllar mesleğini fiilen icra etmiş, basın kartı sahibi gazeteciler için öngörülüyor. Bu yönüyle keyfi bir imtiyaz değil, mesleki birikime dayalı makul bir düzenleme niteliği taşıyor.
3. Devlete yük değil, kamuya katkı
Yeşil pasaport, devlete ek bir maliyet getirmiyor. Buna karşılık Türkiye’nin uluslararası alandaki görünürlüğünü artırıyor, sahadan gelen bilgilerin hızını ve kalitesini yükseltiyor. Yani kamusal faydası açık, mali yükü yok denecek kadar az.
4. Türkiye’nin sesi daha gür çıkar
Deneyimli gazetecilerin uluslararası platformlara daha rahat erişebilmesi, Türkiye’nin tezlerinin, bakış açısının ve gerçeklerinin dünyaya daha güçlü aktarılması anlamına geliyor. Bu da dolaylı bir iletişim ve kamu diplomasisi kazanımı sağlıyor.
5. Bir yıldır bekleyen teklif, irade bekliyor
Bu düzenleme ne yeni ne de hazırlıksız. Bir yıldır Meclis’te. Gerekçeleri net, kapsamı sınırlı, amacı açık. Artık teknik değil, tamamen siyasi ve yasama iradesiyle ilgili bir aşamada.
Sonuç
Gazetecilere yeşil pasaport verilmesi meselesi, “bir meslek grubuna ayrıcalık” tartışmasının ötesinde; haberin serbest dolaşımı, kamunun bilgilenme hakkı ve Türkiye’nin küresel iletişim gücü ile doğrudan bağlantılı bir konudur.
Bir yıldır Meclis raflarında bekleyen bu teklifin, artık TBMM gündemine alınması, görüşülmesi ve karara bağlanması gerekiyor. Haberi bekletemeyen bir dünyada, gazeteciyi bekletmek; ne mesleğin ruhuyla ne de çağın gerçekleriyle örtüşüyor.
Bugün atılacak bu adım, yalnızca gazeteciler için değil; bilgiye zamanında ulaşmak isteyen herkes için doğru ve yerinde bir adım olacaktır.
