1884 yılında yayımlanan bu kitap aynı zamanda nörolojinin en ilgi çeken sendromlarından biri olan “locked-in” sendromunun ilk tanımını içerir. Romandan ancak uzun yıllar sonra 1996 yılında Plum ve Posner tarafından tıp literatürüne eklenen locked-in sendromunda, beyin sapı bölgesinin hasarına bağlı olarak, hasta çevresinde olup biten herşeyi duyar, görür, fark eder ancak konuşamaz ve hareket edemez. Sadece gözleriyle aşağıya ve yukarıya bakabilir. İşte bu dramatik tablo, ilginç olarak ilk defa Alexander Dumas tarafından Monte Cristo Kontu romanın son derece ayrıntılı ve doğru bir şekilde betimlenmiştir: “Görme ve işitme, insan bedenini canlandıran iki kıvılcım gibi, çoktan mezara hazırlanmış olan bu insanın varlığını aydınlatan iki duyuydu. Üstelik bu iki duyudan yalnızca biri, bu heykeli canlandıran iç dünyayı dış dünyaya açabiliyordu... O, yaşayan gözlere sahip bir cesetti; ve zaman zaman, öfkenin yandığı ya da sevincin parladığı bu mermer yüzden daha ürkütücü bir şey olamazdı." Dumas karakterinin herşeyin farkında olduğunu ve sadece göz hareketlerinin korunduğunu bu derece iyi anlatmışken, 122 yıl sonra locked-in sendromunun ilk tanımında bu kitaptan sadece iki cümle ile söz edilmiştir.
Monte Cristo Kontundaki nörolojik hastalıklar sadece bununla sınırlı değildir. Ayrıca romanda 3 serebrovasküler olay sonrasında ölen, ve bu durumun babası ve dedesinde de olduğunu söyleyen, yani ailesel bir serebrovasküler hastalık yatkınlığını anlatan bir başka karakter daha vardır. Bu karakterin sağ tarafta güçsüzlükle seyreden atakları da yine bir nöroloji ders kitabında olabilecek kadar iyi tanımlanmıştır.
Dumas'nın bu bilgiyi nereden edindiğine ilişkin iki kaynak öne sürülmektedir. Birincisi, bir hekim ile kurduğu yakın dostluktur. Dumas bu hekim arkadaşı ile birlikte sabah vizitlerine katılmış, romanlarını yazarken, buradan edindiği tıp bilgisinden çok faydalandığını anılarında belirtmiştir. İkincisi de Dumas’nın annesinin sol tarafını felç eden bir inme geçirmiş, daha sonra ikinci bir inmeyle de hayatını kaybetmiş olmasıdır. Dumas muhtemelen üzüntüsünü ve ailesel inme korkusunu kitabına yansıtmıştır. Ne yazık ki kendisi de inme sonucu hayatını kaybetmiştir.
The Count of Monte Cristo and Neurological Diseases
Alexandre Dumas’ celebrated novel The Count of Monte Cristo tells of the unjust imprisonment of Edmond Dantès, his escape, and his revenge. Published in 1844, the novel also contains the first description of one of neurology’s most compelling syndromes: locked-in syndrome. Due to damage to the brainstem, a patient with locked-in syndrome can hear, see, and perceive everything happening around them, yet is unable to speak or move. Only vertical eye movements are preserved. This dramatic condition was not introduced into the medical literature until 1966 by Plum and Posner—yet remarkably, it had already been described with extraordinary accuracy by Alexandre Dumas more than a century earlier in The Count of Monte Cristo: “Sight and hearing were the only two senses which, like two sparks, still lit up this human matter, already three quarters moulded for the tomb. Moreover only one of these two senses could reveal to the outside world the inner life, which animated this statue. . . . He was a corpse with living eyes, and at times, nothing could be more terrifying than this marble face out of which anger burned or joy shone.” Even as Dumas described his character’s complete awareness of his surroundings and the preservation of eye movements with such precision, when locked-in syndrome was formally defined 122 years later, this novel was mentioned in only two sentences.
Neurological disease in The Count of Monte Cristo is not limited to this. The novel also features another character who dies after three cerebrovascular events and reports that his father and grandfather suffered the same fate—describing, in essence, a familial predisposition to cerebrovascular disease. This character’s episodes, marked by right-sided weakness, are depicted with a precision that would not be out of place in a neurology textbook.
Two sources have been proposed for Dumas’ medical knowledge. The first is his close friendship with a physician, with whom he attended morning ward rounds at a hospital. In his memoirs, Dumas acknowledged that the medical knowledge he gained from these visits proved invaluable in his writing. The second source is more personal: his mother suffered a stroke that left her left side paralysed, and later died from a second stroke. Dumas likely channelled his grief and his fear of familial stroke into his fiction. Tragically, he too would ultimately die of a stroke.