Almanya’da hayatını kaybeden Giresun nüfusuna kayıtlı Mustafa Dizdar’ın memleketi Kayadibi Mahallesi’ne defnedilmesi sürecinde yaşanan kriz, ortaya çıkan resmi yazıyla yeni bir boyut kazandı. Giresun Belediyesi Mezarlıklar Müdürlüğü’ne ait olduğu görülen belgede, “Kayadibi Mahalle Muhtarı ve mahalle halkı defne rıza göstermemektedirler” ifadesinin yer alması, kamuoyunda büyük tepki çekti.
31 Mart 2026 tarihli ve Mezarlıklar Müdürlüğü imzalı yazıda, Kültür, Sanat ve Sosyal İşler Müdürlüğü’ne hitaben hazırlanan bilgilendirme metninde, Kayadibi Mahallesi’nde defin için rıza gösterilmediği belirtildi. Aynı yazıda, “Mağduriyet yaşanmaması için cenaze sahiplerine, isterlerse Merkez Şehir Mezarlığımızdan ücretsiz yer tahsisi yapılacaktır” denilerek aileye alternatif defin yeri önerildi.
Ortaya çıkan belgeyle birlikte tartışma, söylenti veya karşılıklı beyan düzeyini aşarak resmi evrak boyutuna taşındı. Çünkü burada artık yalnızca ailenin ya da çevrenin aktardığı bir yakınma değil, belediye birimine yansıyan somut bir değerlendirme yer alıyor. Bu da olayın kamuoyu nezdindeki ağırlığını artırıyor.
Mustafa Dizdar için ilk törenin Almanya’da düzenleneceği, cenaze namazının 7 Nisan 2026 Salı günü öğle namazını müteakip Gelsenkirchen-Horst’taki DİTİB Mevlana Camii’nde kılınacağı belirtilmişti. Ardından cenazenin Giresun’a gönderilerek memleketi Kayadibi Mahallesi’nde toprağa verilmesi planlanıyordu. Ancak resmi yazının ortaya koyduğu tablo, defin sürecinin mahalle düzeyinde ciddi bir itirazla karşılaştığını gösterdi.
Tepkilerin odağında şimdi iki başlık öne çıkıyor: Birincisi, bir vatandaşın doğup büyüdüğü ya da nüfusuna kayıtlı olduğu yerde toprağa verilmesine yönelik bu karşı duruşun hangi hukuki zemine dayandığı sorusu. İkincisi ise, kamu kurumlarının böylesine hassas bir meselede çözüm üretmek yerine alternatif mezarlık önerisiyle yetinip yetinmediği tartışması.
Aile ve gurbetçi vatandaşlar açısından mesele yalnızca bir defin yeri seçimi değil. Mesele, memleket bağıdır. Bir insanın ölümünden sonra bile kendi toprağına kavuşmasının mahalle rızasına bağlandığı izlenimi, vicdanlarda derin rahatsızlık oluşturdu. Özellikle resmi yazıda yer alan ifadeler, “acılı aileye çözüm mü üretildi, yoksa sorun resmileştirilip kenara mı bırakıldı?” sorusunu gündeme taşıdı.
Ortaya çıkan belge, yerel yöneticilerin ve ilgili kurumların daha açık konuşmasını zorunlu hale getirdi. Çünkü kamuoyu artık sadece genel açıklama değil, açık ve net cevap bekliyor. Kayadibi Mahallesi’nde defin işlemine neden rıza gösterilmediği, bu tutumun yasal dayanağının ne olduğu ve bir cenazenin memleketine defni konusunda son sözü kimin söylediği açıklığa kavuşturulmak zorunda.
Mustafa Dizdar’ın cenazesi üzerinden büyüyen bu tartışma, Giresun’da yalnızca bir defin meselesi değil, aynı zamanda vicdan, hukuk ve kamu yönetimi sınavına dönüşmüş durumda. Zira ölüm karşısında bile duvar örülen bir yerde, konuşulan şey artık sadece prosedür değil, doğrudan insanlıktır.