Bazı çocuklar dünyaya sessizce gelmez.
Bir gülüşle gelirler.
Bir bakışla evin bütün dengelerini değiştirirler.
Bizim evimize de öyle geldi…
Yeğenim Ahmet Emin’in doğumuyla birlikte zaman başka akmaya başladı.
Önce korku vardı.
Bilmediğimiz bir yolun başında duruyorduk.
Sorular, kaygılar, “acaba”lar…
Sonra fark ettik ki bu yolun adı sevgiydi.
Ve bu yolun öğretmeni de oydu.
O büyüdükçe biz de değiştik.
Sabretmeyi öğrendik.
Yavaşlamayı…
Küçük şeylerin aslında ne kadar büyük olduğunu…
Onu tanıyanlar bilir;
Ahmet Emin yalnızca bir çocuk değildir.
O, sevginin şekil bulmuş hâlidir.
Bir tebessümle iç ısıtan,
bir bakışla hatırlatan,
bir duruşla düşündüren…
Çok iyi yüzüyor.
Suya girdiğinde bedenindeki bütün ağırlıklar sanki kayboluyor.
Bir balık gibi değil;
adeta suyun kendisi gibi özgürleşiyor.
Her kulaçta bir engeli geride bırakıyor.
Müzik kulağı çok iyi.
Bir melodiyi bir kez duyması yetiyor.
Müziği sadece kulaklarıyla değil, kalbiyle duyuyor.
Ritmi kalbine alıyor, orada saklıyor.
Bir melodi geçip gidiyor;
onda ise kalıcı oluyor.
Beni en çok etkileyen ise muazzam hafızası ve vefası.
Bir kez gördüğünü, tanıştığını asla unutmuyor.
Bir bağ kurdu mu, insanı kalbinin en güvenli yerine yerleştiriyor.
Biz bazen unutuyoruz;
o hatırlıyor.
Kim sevmişti, kim yanında durmuştu…
Hepsini kalbiyle kaydediyor.
Geçen gün bir düğünde izledim onu.
Müzik başladığında kalbi de ritme kapıldı.
Kimseye bakmadan, kimseye aldırmadan…
Olduğu gibi, içinden geldiği gibi oynadı.
Çekingen değildi.
Bakışlardan kaçmadı, alkıştan ürkmedi.
Oradaydı…
Kendine güvenen bir çocuk gibi,
olduğu hâliyle.
İlgi odağı olmaktan korkmayan,
sahneye çıkmaktan çekinmeyen
bir medeni cesaretle duruyordu hayatta.
Ne kadar çok yetişkin bunu bir ömür öğrenemezken…
Biz karmaşada boğulurken,
o neşeyi hayatın içinden çekip çıkarıyor.
Onun tebessümü içimizi ısıtıyor.
Sevildiğini biliyor.
Ve belki de en güzeli:
Sevmeyi biliyor.
Koşulsuz, filtresiz, hesapsız…
Bir sevgi yumağı o.
Sarılınca dünyayı unutturan cinsten.
Ama hayat sadece gülüşlerden ibaret değil.
Eğitim yolları bazen engebeli.
Anlaşılmak zor.
Sistem yavaş, insanlar aceleci.
İşte tam da burada durup sormamız gerekiyor:
Engel nerede?
Onun bedeninde mi?
Yoksa yeteneklerini göremeyen, ona alan açmayan bizlerde mi?
Çünkü yeğenimin yüzme yeteneği, müzik kulağı ve güçlü hafızası şunu açıkça gösteriyor:
Sorun bireyde değil,
ona sunulmayan imkânlardadır.
Buradan şehirleri yönetenlere, karar alanlara sesleniyorum:
Şehirleri “onlara göre” değil, “hepimize göre” tasarlayın.
Belediyeler yalnızca kaldırım yüksekliğini ayarlamakla yetinmemeli.
Erişilebilir spor ve sanat alanları hayati önem taşıyor.
Yüzme yeteneği olan çocuklar için mahalle bazlı,
profesyonel eğitmenlerin görev aldığı ücretsiz kurslar açılmalı.
Müzikle ve sanatla buluşabilecekleri merkezler lüks değil, haktır.
Down sendromlu bireylerin istihdam edildiği
“Sevgi Kafeleri” gibi projeler yaygınlaştırılmalı.
Çünkü sosyal hayata karışmak,
toplumun onlarla tanışmasını sağlar.
Tanışmak ise önyargıyı sessizce yıkar.
Kamu ve özel kurumlara da bir sözümüz var:
Engelli istihdamını bir “sayı doldurma” zorunluluğu olarak görmeyin.
Yeğenimin o unutmayan hafızası;
bir arşivde, bir resepsiyonda,
düzen ve dikkat gerektiren her alanda
harikalar yaratabilir.
Onlara “yardımcı” değil,
işin bir parçasını sırtlanan takım arkadaşı gözüyle bakın.
Bankadan hastaneye, marketten kafeye kadar
her kurum personeline,
Down sendromlu bireylerle nasıl iletişim kurulacağını öğretmeli.
Çünkü engel çoğu zaman bedende değil, bilgisizliktedir.
Ve Son Söz Hepimize…
Sağlığımız pamuk ipliğine bağlı. Garantisi yok. Her an, her birimiz bir engelli veya engelli ailesi olmaya adayız.
Belki bugün yapmamız gereken çok büyük şeyler değil.
Bir bakışı yumuşatmak,
bir çocuğa sabırla yaklaşmak,
bir aileye yalnız olmadığını hissettirmek yeter.
Ama kapılar kapalı kalırsa,
gülüşler yetmez.
Siz kapıları açın,
biz engelleri zaten el birliğiyle aşarız.
Çünkü bizim çocuklarımız sadece sevgi değil,
yeteneklerinin görüleceği adil bir dünya bekliyor.
Ahmet Emin,
sen gülüşünle bize yaşama sevincini,
kalbinle vefayı,
varlığınla da insan olmanın ne demek olduğunu
her gün yeniden öğretiyorsun.
15 05.2026
Engelliler haftası münasebetiyle